|
|
Hmmm... |
|
|
|
"Judge all you want, but married a lesbian, left a man at the altar, fell in love with a gay ice dancer, threw a girl's wooden leg in the fire, livin' in a box!!!"
|
|
|
|
|
|
|
|
|
þriðjudagur, maí 27, 2003 |
|
|
|
Næst er það vika í Tyrklandi
Vúhúhú! Ég er komin heim eftir frábærlega vel heppnaða ævintýraferð til Riga í Lettlandi. Þessi utanlandsferð er án efa ein af þeim allra skemmtilegustu sem ég hef farið í og ég ætla að reyna að koma niður smá ferðasögu til að deila þessari upplifun með umheiminum. Eurovision er ævintýri sem allir ættu að prófa! Hiklaust!!! En alla vega... sagan hefst fimmtudaginn 22. maí...
Fimmtudagurinn 22. maí 2003
Eins og gefur að skilja var ég orðin mjög spennt fyrir Riga-ferðinni og keppninni. Ég sendi Loga því sms til að biðja hann um að tékka á hvort hann gæti reddað okkur miða í partý eftir keppnina. Hann sagðist tékka á því. Jeij fyrir Sunnu og Evu. Um kvöldið var svo gerð heiðarleg tilraun til að pakka... en Sunna litla er ekkert voðalega góð í því þannig að hún ákvað frekar að væflast um nóttina án þess að gera nokkuð af viti og svo var pakkað í snarhasti morguninn eftir.
Föstudagurinn 23. maí 2003
Eftir að hafa pakkað í snarhasti lögðum við Óli af stað að sækja Evu og svo brunuðum við út á flugvöll. Ferðin til Riga tók frekar langan tíma, fyrst um þriggja tíma flug til Köben, um tveggja tíma bið (og Pizza Hut var lokað á nefið á okkur!) og svo rúmlega klukkutíma flug til Riga. Við vorum komnar þangað rétt eftir 11 að staðartíma og á hótelið rétt fyrir miðnætti. Þá hófst mikil föndurvinna. Eva hafði tekið með fagurbleikt lak og afgang af hvítum gardínum. Þessi efniviður var notaður sem hvatningarskilti fyrir Birgittu. Við klipptum út hvíta stafi, settum svartar línur í þá og saumuðum þá á bleika lakið. Þetta varð eins og gefur að skila alveg ógurlega fínt og við vorum landi og þjóð til sóma með þessu fína skilti.
Laugardagurinn 24. maí 2003
Við vöknuðum um 10 leytið og fengum okkur morgunmat á hótelinu. Eftir það ákváðum við skella okkur í bæinn, kíkja í búðir og sjá júróvisjon-stemninguna á götum Riga. Við vissum nottla ekkert hvar í Riga við vorum eða hvar miðbærinn var af því að við höfðum ekkert lagt okkur fram um að kynna okkur landið áður en við lögðum af stað frá Íslandi. Við hoppuðum því bara upp í leigubíl og sögðum "City center, please". Leigubílstjóranum þótti þetta ekki alveg fullnægjandi þannig að hann spurði "Where in the center?" Svarið sem hann fékk var "Uhhh... ???" En leigubílstjórinn góði dó ekki úrræðalaus. Hann spurði okkur þá bara "Skonto Hall?" og við vorum fljótar að segja bara já til að hafa einhvern áfangastað. Við höfðum aftur samband við Loga þegar við vorum fyrir utan höllina til að minna hann á að reyna að redda miðum fyrir okkur en hann sagði að útlitið væri ekki gott. Eftir það sýndum við túristahlið okkar, tókum upp kortið og röltum í bæinn.
Það er auðvelt að rata í Riga og við vorum fljótar að átta okkur á miðbænum. Við fórum inn í nokkrar búðir, m.a. hljómplötuverslun þar sem hægt var að kaupa disk með Selmu! Við keyptum offisjal júróvisjon-diskinn, sérstaklega þar sem hann var merktur á þessa leið:
Including:
F.L.Y. [Latvia]
t.A.T.u [Russia]
Ruffus [Estonia]
Birgitta [Iceland]
Fame [Sweden]
and the winning song.
Já, nýjasti meðlimurinn í íslenska ofurlandsliðinu, Birgitta Haukdal, virtist vera í miklum metum í Lettlandi. Stuttu eftir að við komum út úr búðinni heyrðum við einmitt Open Your Heart alveg í botni á nærliggjandi torgi. Ekki amalegt það. Fyrir einhverja tilviljun rákumst við á verslunarmiðstöð og þar duttum við nú heldur betur í lukkupottinn. Við vorum snöggar að kaupa upp burðargetuna og þá héldum við heim á hótel til að búa okkur undir átök kvöldsins.
Þar sem júróvisjon er eins og jólin, bara einu sinni á ári, er nú alveg ástæða til að punta sig örlítið. Við dressuðum okkur upp og ég held bara að ég hafi ekki verið eins dömuleg og þetta síðan á árshátíðinni. Ég fór í háhælaða skó og alles! Birgittu-skiltið góða var brotið saman og allt það nauðsynlegasta (m.a. 2 stk. Freyju Rís - af því að maður á það alltaf skilið) var sett ofan í tösku. Svo tókum við leigubíl í höllina og vorum alveg að farast úr spennu.
Þegar við komum í höllina fengum við loksins júróvisjon-stemninguna beint í æð. Ég hélt reyndar stundarkorn að við værum á vitlausum stað, að þarna færi fram landsleikur Lettlands og Litháen í einhverri mikilvægri þjóðaríþrótt. Já, eða bara landsleikur Breta og Íra í fótbolta. Um helmingur allra áhorfendanna var frá Bretlandi og Írlandi og þessir áhorfendur voru sko ekki alveg jafn mikið puntaðir og við Eva. Ekki aldeilis, ekkert kasmír-silki á þeim bænum! Þvert á móti voru þeir eins og hinir verstu húligans, með fáránlega hatta, gamlárskvölds-spangir og fána bundna utan um sig eins og skikkur. Flestir voru þeir með ölglas í hönd og í rifnum gallabuxum. Af öðrum áhorfendum má nefna dragdrottningar, snarsnúna Þjóðverja með fána í regnbogalitunum og svo mátti finna ýmsa meðaljóna inn á milli.
Þegar við vorum búnar að velta áhorfendunum fyrir okkur færðum við okkur alveg upp að sviðinu til að skoða það. Það var alveg stórglæsilegt og fá Lettarnir nú alveg plús í kladdann fyrir það. Svo hittum við Þorbjörgu, æskuvinkonu mína, en hún er einmitt kærasta Vignis. Það var mjög gaman að sjá hana en soldið skrýtið að hugsa til þess að við búum nánast við hliðina á hvor annarri og samt hittumst við í Riga, en eiginlega aldrei heima. Áður en við fórum í sætin okkar fundum við RÚV-klefana og flögguðum Birgittu-lakinu okkar fyrir Loga og Gísla. Að sjálfsögðu vakti það mikla kátínu hjá sjónvarpsstjörnunum.
Við Eva sátum mjög ofarlega í salnum. Sætin hefðu mátt vera betri en við höfðum samt góða yfirsýn yfir sviðið þannig að við nenntum ekki að svekkja okkur á því hvað við vorum langt í burtu. Fyrir framan okkur sátu tveir íslenskir bræður sem við höfðum hitt á Kastrup. Þeir voru vægast sagt frekar furðulegir og var sá yngri alveg harður júróvisjon-fan. Áhugi okkar Evu á keppninni hverfur gjörsamlega í samanburði við þennan gaur. Hann hélt því statt og stöðugt fram að Þjóðverjar ættu besta lagið í ár og ég held að það segi allt sem segja þarf um þennan annars ágæta náunga.
Rétt áður en keppnin byrjaði settust tveir strákar með íslenska fánann í sömu röð og við en nokkrum sætum frá. Þeir komu til okkar og spurðu hvort við værum íslenskar og við bentum þeim á að setjast bara við hliðina á okkur ef enginn myndi koma. Þeir gerðu það og við spjölluðum heilmikið við þá. Þeir sögðust heita Siggi og Andri og höfðu verið með íslenska hópnum þar sem þeir voru vinir einhverra. Eva hélt að þeir væru kannski úr Írafári en ég hafði ekki hugmynd um það. Þekking mín á íslenskum hljómsveitum er ekki mikil, ég veit að Birgitta og Vignir eru í Írafári og það svona beisikklí koverar mína þekkingu. Skrýtnu bræðurnir studdu reyndar þennan grun Evu síðar um kvöldið. Sá yngri og skrýtnari brá sér frá og þá sneri sá eldri sér við og sagði við Sigga "bróðir minn var að segja mér hver þú værir..." Vá! Greyið Siggi sagði bara já og vissi lítið hvernig hann átti að bregðast við.
Keppnin var rosalega skemmtileg. Ég er búin að kíkja á pínulítið af upptökunni og get fullyrt það hér og nú að mörg af atriðunum komu allt öðruvísi út í salnum. Stemningin í salnum komst ekki heldur alltaf til skila. Þegar stigagjöfin hófst vorum við Eva mjög duglegar að stökkva á fætur og flagga Birgittu-skiltinu góða. Við öskruðum líka eins og við gátum og vonuðumst til að öskrin kæmust til skila upp í græna herbergið, sem var á ótrúlega skemmtilegum stað. Eftir að úrslitin lágu fyrir fóru Siggi og Andri en Siggi lét okkur fá númerið hjá sér, bara svona djöst in keis ef við myndum ekki hitta Loga og Gísla. Stefnan var sett á hótel-partý.
Við sátum fyrir Loga og Gísla við klefana þeirra og Logi sagði að við kæmumst ekki í eftirpartýið. Hann sagði okkur hvar hótelið væri og við röltum út úr höllinni og ætluðum beint á hótelið. Við vorum rétt komnar út af svæðinu þegar Logi hringdi í mig "Sunna! Mér tókst að redda miðum!". Hann sagði mér að koma aftur inn í höllina, ef það væri eitthvað mál þá ætti ég bara að segja að ég hefði gleymt einhverju og ef það gengi ekki þá ætti ég að hringja. Ég ætlaði að hlaupa beint inn í höllina aftur en var stöðvuð af öryggisverði. Þá var ekki um annað að ræða en að ljúga að ég hefði gleymt einhverju. "Uhhh... I forgot my coat..." sagði ég þar sem ég stóð fyrir framan öryggisvörðinn klædd í gallajakkann minn. Ég held að hann hafi ekki skilið mig en hleypti mér inn gegn því að Eva biði fyrir utan. Ég hitti Loga og Jónatan inni og fékk miða og við Eva skelltum okkur í eftirpartý.
Eftirpartýið var merkilegt. Þar hittum við marga keppendur og fengum myndir af okkur með nokkrum þeirra. Logi varð sjálfskipaður ljósmyndari okkar og Gísli tók að sér að leika umboðsmann. Séð og heyrt var einnig á staðnum og tók mynd af okkur með bleika Birgittu-skiltið. Við hittum norska gaurinn sem var mjög viðkunnanlegur. Eva tók upp myndavélina en Logi var fljótur að bregðast við. "Ég skal, ég skal, stillið ykkur upp! JOSTEIN!!!" Og svo tók hann mynd. Þegar Renars úr Brainstorm stóð nálægt okkur tók Logi einnig viðbragð "Stelpur, stillið ykkur upp!" Gísli tók einnig kipp "Já, ég skal tala við hann fyrir ykkur! - Renars! These two girls are the biggest fans of Brainstorm in Iceland..." ...og við fengum mynd.
Að öðru leyti var þetta eftirpartý bara fríksjó. Við eyddum mestum tíma fyrir utan húsið þar sem keppendurnir voru í viðtölum. Inni var sundlaug eða tjörn eða eitthvað, það var ekki alveg á hreinu hvað þetta var. Í sundlauginni voru tveir svanabátar og fullt af lótusblómum úr frauðplasti flutu á vatninu. Á bakkanum skoppuðu furðufuglar um, málaðir í neonlitum og í neonlituðum búningum með vængi og annað slíkt og frömdu alls kyns gjörninga með frauðplastlótusblómum. Hægt var að fá fullt af snittum og áfengi og gengu þjónar um og buðu manni. Þeir voru líka málaðir eins og frík. Neonlitir voru greinilega mjög vinsælir þarna inni og hefði hvaða dragdrottning sem er sómað sér vel þarna. Allt í einu rann upp fyrir mér ljós og ég skildi af hverju hommar hafa mest gaman af þessari keppni.
Þegar íslenski hópurinn var búinn að fá nægju sína af furðufuglum og snittum var haldið á hótelið. Nokkrir höfðu farið á undan okkur og þegar við komum á hótelið sátu hinir fyrir utan og virtust vera komnir í góðan fíling. Vignir var kominn með gítarinn og munnhörpuna og öll gömlu og góðu íslensku júróvisjonlögin hljómuðu út um allt. Brátt var þetta orðið hið besta útilegu partý og allir sungu með af mikilli innlifun. Fáir útlendingar lögðu í að blanda geði við Íslendinga en nokkrir hugaðir vöktu þó athygli. Þjóðverji nokkur og mikill Selmu-aðdáandi vakti mikla kátínu þegar hann bað Selmu um að syngja með sér All out of luck á þýsku. Hann hafði snarað textanum yfir á þýsku og hét lagið þá Vorbei ist vorbei. Alltaf stuð að heyra þýsku. Slóvenska stelpan heiðraði okkur einnig með nærveru sinni og skálaði við okkur. Drykkjarföng hennar voru ekki af verri endanum. Á meðan við sulluðum í lettneskum bjór drakk hún rammíslenskt brennivín af stút úr pela! Hún hefði nú alveg mátt fá fleiri stig, bara fyrir kúltúrsleysi í drykkju.
Birgittu-skiltið kom að góðum notum þegar við sátum úti um nóttina. Þótt veðrið hefði verið frábært var okkur farið að kólna pínulítið og þá vorum við sniðugar og skelltum lakinu bara á hnén. Þetta var hið fínasta teppi. Þegar líða tók á nóttina fór að þynnast aðeins í partýinu. Sumir fóru upp á hótelherbergi að lúlla en aðrir fóru í spilavítið sem var í kjallaranum. Siggi og Andri höfðu sagt okkur að hafa bara samband við þá þegar við vildum fara heim, þá gætum við tekið leigubíl saman. Þeir fóru niður í Kasino og við ákváðum að fara til þeirra. Við þurftum að hafa vegabréf eða ökuskírteini til að geta skráð okkur inn í spilavítið. Ég hafði nottla verið mjög skynsöm og skilið nánast öll kort eftir á hótelinu. Við lentum því í vandræðum því við fengum ekki leyfi til að komast inn. Ég ákvað að senda Sigga sms til að segja að við stæðum fyrir utan en þá kom Eva auga á hann. Ég kallaði á hann og þá sneri Logi sér við. Hann rauk á fætur, kom til okkar og eins og hendi væri veifað var hann búinn að redda okkur inn. Merkilegir hæfileikar!
Eftir að sumir spiluðu frá sér budduna ákváðum við að fara heim á hótel. Andri var reyndar mjög lengi á leiðinni og stuttu eftir að við komum upp aftur týndist hann. Siggi fór á klósettið að leita að honum og heyrði hrotur í einhverjum sem var dauður inni á klósetti. Honum fannst hroturnar hljóma kunnuglega og barði því af öllum lífs og sálarkröftum á hurðina. Hann átti bágt með sig þegar hann sá að maðurinn sem hann vakti var ekki Andri heldur einhver tyrki í bleikri skyrtu með slaufu.
Á meðan þetta gerðist sátum við Eva hjá þeim sem eftir voru í íslenska liðinu og hlustuðum á Svavar Örn fara á kostum. Þau voru að tala um hvað þau hefðu mikinn skiptitíma í Köben því þau langaði að kíkja á Strikið og fá sér einn öl eða svo. Svavar Örn tók vel í þá hugmynd "...ég þarf bara aðeins að koma við í tveimur skóbúðum og svo er ég laus!". Hann varð ótrúlega ánægður þegar ég líkti honum við norska keppandann. Þegar ég sagði það þá svaraði hann nánast klökkur "Veistu, þetta er það fallegasta sem hefur verið sagt við mig á árinu." Svavar var víst ekkert voðalega kátur með að gefa eiginhandaráritanir fyrir Olexandr hinn úkraínska.
Á endanum fannst Andri. Hann hafði farið út að tala í símann og þegar hann kom inn aftur fórum við heim á hótelið okkar í leigubíl. Við vorum komin um 7 leytið og þá vildi svo skemmtilega til að búið var að opna eldhúsið. Við komumst því í morgunmat og sporðrenndum ommilettum og ristuðu brauði eins og við hefðum aldrei borðað áður. Ótrúlega gott að fá svona feitan morgunmat rétt áður en maður fór að sofa.
Kvöldið var alveg óendanlega vel heppnað. Bara þetta eina kvöld gerði ferðina hverrar krónu virði og meira til. Áfengisdrykkja var ekkert svakalega mikil, við sötruðum nokkra bjóra á löngum tíma og sungum hann allan í burtu jafnóðum. Norska lagið varð ofurvinsælt, Don't try to deny með óperurödd var mikið sungið og Logi sýndi það og sannaði að rödd hans hentar eingöngu til fréttalesturs, ekki söngs. Reyndar tókst honum að syngja eitt lag... ööö, nei, eina línu úr pólska laginu Keine Grenzen. Þessi lína mun lifa lengi og það er alveg ljóst að þótt sönghæfileikar Loga séu ekki upp á marga fiska þá sér hann keine grenzen fyrir því að syngja.
Sunnudagurinn 25. maí 2003
Á sunnudeginum vaknaði ég upp með látum við að síminn fór að hringja. Ég svaraði í símann og ýmsir hefðu kannski haldið að þarna væri pólski söngvarinn kominn með símann minn. Þá var það Broddi Broddason. Hann vildi fá mig í beina útsendingu í fréttatímann en þegar hann heyrði mig segja "Hvað er klukkan hjá mér?" áttaði hann sig á því að ég var ekki alveg með fúlle femm. Hann sagði að Lísa Páls myndi bara hringja í mig hálftíma seinna og taka mig í beina útsendingu á Rás 2.
Ég staulaðist á fætur og burstaði tennurnar svo að ég yrði ekki andfúl í útvarpinu. Lísa hringdi og spurði mig spjörunum úr um keppnina og hvað var gert eftir hana. Ég held að ég hafi staðið mig ágætlega og verið búin að pússa Rod Stewart-röddina aðeins til. Eftir viðtalið sendum við Sigga og Andra sms og spurðum hvort þeir væru menn í hamborgara. Við röltum öll saman í bæinn í steikjandi hita og sól og hittum Eið úr Skífunni fyrir framan McDonald's. Hamborgari, franskar, kók og verkjatafla var kraftaverkameðalið fyrir mig. Eftir þessa feitu máltíð röltum við um bæinn og ákváðum að taka leigubíl í verslunarmiðstöð aðeins fyrir utan borgina. Strákarnir fóru í keilu en við skoðuðum aðeins í búðir. Þegar við komum aftur á hótelið vorum við algjörlega búin að vera. Ég og Eva gerðum tilraun til að fá okkur kvöldmat en þar sem við vorum búnar að snúa sólarhringnum við var erfitt um vik. Enginn matsölustaður var sjáanlegur og löngu búið að loka eldhúsinu á hótelinu. Við fengum okkur því bara tekex og fórum að sofa.
Mánudagurinn 26. maí 2003
Eftir morgunmat með strákunum drifum við okkur upp á herbergi og pökkuðum öllu dótinu okkar saman. Strákarnir fóru með flugi um hádegið en við áttum ekki flug fyrr en um 6 leytið. Við létum því geyma farangurinn okkar og röltum út í nærliggjandi verslunarmiðstöð. Í Lettlandi er ódýrt og það er hægt að kaupa ágætis föt þarna. Við gerðum fín kaup og náðum að fylla töskurnar okkar. Svo tókum við leigubíl á flugvöllinn og reyndum að drepa tímann fram að fluginu. Ég átti enn nokkur Löt eftir þannig að ég gerði mitt besta til að reyna að eyða þeim en það tókst ekki alveg 100%. Ég sé mig því tilneydda til að fara aftur til Lettlands. Ekki þar fyrir, Lettland er fallegt land og alveg þess virði að skoða betur. Þetta gefur mér því bara góða ástæðu til að fara aftur, ég verð að klára klinkið. Loks fórum við á loft og til Köben.
Í Köben höfðum við rúmlega klukkutíma í skiptitíma. Við skelltum okkur á Pizza Hut (sem var opið í þetta skiptið) og fórum svo strax að hliðinu okkar. Þar hittum við Sigga og Andra aftur og gamla handboltaþjálfarann hennar Evu, sjálfan Dag Sigurðsson. Strákarnir sátu fyrir aftan okkur í vélinni og þegar líða tók á flugið fóru júróvisjonbrandarar að fljúga á milli sætaraðanna. Andri lofaði að senda okkur eitthvað af myndunum sem hann tók og við ræddum um komandi júróvisjonríjúníon á Gauknum.
Það sem kom næst var svo sem ekki merkilegt, lending, fríhöfn, keyrt heim. Reyndar vorum við teknar í rækilega skoðun í tollinum, allt gegnumlýst og vegabréfin skoðuð í bak og fyrir. En við erum svo heiðarlegar að við þurftum ekkert að óttast, ekkert smygl á okkur.
Og nú er maður bara kominn heim á Frón aftur. Þetta júróvisjonævintýri var frábært og ég mun reyna allt sem ég get til að fara aftur næsta ár. Þá verður sko splæst í viku í Tyrklandi!
Sunna 18:30
|
|
|
|
|
|
|
