|
|
Hmmm... |
|
|
|
"Judge all you want, but married a lesbian, left a man at the altar, fell in love with a gay ice dancer, threw a girl's wooden leg in the fire, livin' in a box!!!"
|
|
|
|
|
|
|
|
|
mánudagur, júní 30, 2003 |
|
|
|
Hvenær drepur maður mann og hvenær drepur maður ekki mann?
Þessi spurning kann eflaust að þykja furðuleg en hún tengist nýrri könnun sem ég er búin að setja inn á síðuna. Í nokkuð langan tíma hef ég nefnilega verið að velta því fyrir mér hvenær barn hættir að vera barn og hvenær það getur farið að taka ábyrgð á eigin gjörðum eins og fullorðinn einstaklingur. Ég er búin að kynna mér lögfræðilegu hliðina á réttur.is og í Almennum hegningarlögum rétt til að glöggva mig betur á þessu og verð að segja að mér fannst niðurstaðan athyglisverð. En nóg um það, lögfræði er leiðinleg og ég læt allt slíkt tal niður falla, hvet lesendur aðeins til að kjósa.
Fyrirsögnin vísar einnig í annað mál. Hvenær drepur maður mann og hvenær gerir hann það ekki? Hvenær er maður dónalegur og hvenær er maður það ekki? Stundum lætur maður fólk vaða yfir sig á skítugum skónum allt of lengi og gerir ekki neitt í málunum. Þetta á því miður allt of oft við um mig og stundum lenda aðrir sem ég þekki líka í slíkum leiðindum. En það kemur að því að maður gefst upp og springur. Þá verða allir voðalega hissa og skilja ekkert í því. Það er nefnilega einu sinni svo að sumir virðast vera mjög fljótir að gleyma eigin misgjörðum og skilja ekkert í því þegar þeir fá afleiðingarnar í hausinn löngu síðar.
Auðvitað er þetta að vissu leyti skapgerðargalli hjá manni sjálfum, að láta fólk komast upp með hitt og þetta og svara ekki fyrir sig. Hjá mér er þetta meira að segja mjög stór galli. Ég lendi í leiðinda fólki, t.d. í síma, er voða kurteis og leyfi fólkinu að segja mér hvað ég er ómöguleg, dónaleg og slæm manneskja og svo þegar ég legg á snappa ég við þann sem er næst mér vegna þess að ég hafði það ekki í mér að leggjast eins lágt og manneskjan sem ég var að tala við. Næst þegar fíbblið hefur samband læt ég svo eins og ekkert sé og leyfi viðkomandi að drulla yfir mig aftur.
Ég er mjög meðvituð um þetta og veit að ég er bara að safna upp í leiðindamál seinna meir. Og hvað gerist þá? Jú jú, þá verður maður vondi kallinn alveg med det samme. Enginn skilur af hverju sprengingin stafar og allir halda bara að þetta sé fyrsta stig geðveilu að láta á sér kræla eða þá að maður sé bara svona ótrúlega vond manneskja. En málið er bara ekki svona einfalt. Af hverju?
Fyrst þarf að huga að sprengingunni sjálfri. Af hverju stafar hún? Jú, einhver kom illa fram við mann. Af hverju skilur viðkomandi ekki af hverju sprengingin varð? Tvennt kemur til greina. A) Af því að viðkomandi gleymir mjög fljótt eigin dónaskap eða B) Vegna þess að viðkomandi er einfaldlega heimskur og skilur ekki eigin dónaskap. Hann áttar sig ekki á því að hann veður upp með frekju og dónaskap og ef einhver setur út á hann er sá hinn sami fjandmaður sem ber að útrýma hið snarasta.
Því miður er seinni skýringin allt of algeng. En hvað er til ráða? Sennilega ekki margt. Maður þarf bara að reyna að herða sig upp og svara fyrir sig um leið og einhver reynir að rakka mann niður. Ef maður gerir það of seint er maður dæmdur sem illmenni, bæði af þeim sem kom illa fram við mann og öðrum sem þykjast geta dregið ályktanir án þess að hafa nokkrar staðreyndir á hreinu. Sumir eru snillingar í að koma á mann óorði og stundum getur reynst erfitt að laga það.
Sunna 17:23
|
|
|
|
|
|
|
