|
|
Hmmm... |
|
|
|
"Judge all you want, but married a lesbian, left a man at the altar, fell in love with a gay ice dancer, threw a girl's wooden leg in the fire, livin' in a box!!!"
|
|
|
|
|
|
|
|
|
laugardagur, september 20, 2003 |
|
|
|
Ógeðsveður
Ég er nokkuð nálægt því að heita Sunna þunna í dag. Ég virðist ekki alveg geta ákveðið mig hvort ég sé þunn núna eða hvort magaverkurinn stafi eingöngu af hungri. Held að það síðarnefnda sé skýringin. Annars er ég að vinna með Þórgunni og það gæti vel verið að ég haldi að ég sé þunn af því að ég er að vinna með henni. Málið er nebbla að ég er alltaf þunn þegar ég er að vinna með henni svo þetta er eiginlega bara orðið að vana. Manneskjan er líka öflugur þynnkumagnari, talar svona 3.000 desíbelum fyrir ofan hávaðamörk og ef hún hefur engan til að tala við, talar hún bara við sjálfa sig - ALVEG JAFN HÁTT!
En alla vega... Gærkvöldið var gott. Ég og Eva stóðum okkur eins og hetjur við að vera yfirþjónar á barnum á vetrarkynningunni. Eins og venja er gerðumst við örlítið fingralangar og kipptum með okkur nokkrum servéttum og einu Mannlífsblaði á heimleiðinni. Sárasaklaust. Eva og Stefán fóru svo í innflutningspartý til Jóns, ekki þó þess sem býr í skáp, en mér var ekki boðið! Manni gæti sárnað... Í staðinn hitti ég vélritunarendurskoðendur á Kapital. Það eru afar mikilvægir embættismenn sem heimurinn gæti ekki verið án. Síðar um kvöldið kom ammælisbarnið, útþembt og sælt, beint af Grillinu. Það var reyndar ekki verið að grilla ammælisbarnið heldur fór það út að borða með móður sinni á Grillið, veitingastaðinn sko... Annar vélritunarendurskoðandinn var þá orðinn töluvert ölvaður og þurfti átakanlega að fá herra Jón (ekki þó Skápa-Jón) til að elda fyrir sig kjúkling í karrý og sjóða hrísgrjón með.
Herra Jón, sem stundum er kallaður Nonni (ólíkt Skápa-Jóni sem er bara kallaður Skápa-Jón svona öllu jöfnu), var einmitt staddur rétt hjá Höfuðborginni (Kapital) og búinn að hita eldavélina. Annar vélritunarendurskoðandinn, sem við skulum kalla hinn sætari, bara svona til aðgreiningar frá hinum, var orðinn nokkuð æstur í að komast til Nonna. Hann stóð í þeirri trú að hinn vélritunarendurskoðandinn (sem við skulum kalla hinn geðveikari, svona rétt til að greina hann frá hinum sætari) hefði lofað honum heitri máltíð að hætti Nonna. Hinn geðveikari vélritunarendurskoðandi var þó ekki á þeim buxum að yfirgefa Höfuðborgina til að komast í hið ljúfa eldhús Nonna. Ég man nú reyndar ekki alveg í hvaða buxum hann var, en það er svo sem útúrdúr. Þó er ég með alveg á hreinu að hann var í buxum, ég hefði eflaust munað eftir því ef hann hefði striplast um berrassaður í Höfuðborginni. En hvað um það. Þegar kom í ljós að hinn geðveikari vélritunarendurskoðandi vildi ekki fara til Nonna, varð hinn sætari vélritunarendurskoðandi (sem vel að merkja var aðeins búinn að fá sér í aðra litlutána) óður og uppvægur og baðaði út öllum útlimum í gengdarlausum hamagangi. Ég varð því að lofa því að fara með hann til Nonna gegn því að hinn geðveikari vélritunarendurskoðandi lofaði að bjóða okkur upp á bandarískan þynnkukjúkling daginn eftir. Við þetta róaðist hinn sætari vélritunarendurskoðandi.
Þegar til Nonna var komið var pantaður karríkjúklingur. Hinn sætari vélritunarendurskoðandi fékk þó ekki afgreiðslu frá sjálfum Nonna heldur einhverri dömu sem þiggur laun af Nonna. Hún vildi eflaust æst fá að afgreiða hann og blikka hann í leiðinni til að reyna við hann. Það er nú svo sem alveg skiljanlegt því um afar sætan vélritunarendurskoðanda er að ræða. Hins vegar var hann of ölvaður til að veita henni eftirtekt. Auk þess er hann líka frátekinn. En Nonni sjálfur afgreiddi mig og ég fékk mikla sósu eins og venja er þegar eldhús Nonna er heimsótt.
Eitthvað lá heimleiðin í essum, en slíkt kemur fyrir á stundum, einkum þegar Bakkus er samferða manni. En við komumst heim á endanum þrátt fyrir miklar hrakfarir við Landakotskirkju. Hinn sætari vélritunarendurskoðandi gat ekki lokið við máltíð herra Jóns (þó ekki Skápa-Jóns) en það kom ekki að sök. Ég hljóp um í eldhúsinu í nótt því í grandaleysi mínu hafði ég víst sett afganginn inn í ísskáp. Það þykir hins vegar hin mesta fásinna að mati hins sætari vélritunarendurskoðanda. Ég varð því að sækja afganginn og geyma hann við stofuhita. Í morgun var hann svo borðaður af bestu lyst hins sætari, en fremur þunna, vélritunarendurskoðanda. (Sennilega þykir þessi síðasti kafli ákaflega dónalegur að mati Færeyinga. Ef einhver slíkur hefur lesið þetta biðst ég velvirðingar)
En nú er mál að linni. Einhverjum kann að þykja þetta blogg í lengra lagi. Góðar stundir og ekki gleyma nammideginum í dag.
Sunna 11:08
|
|
|
|
|
|
|
