|
|
Hmmm... |
|
|
|
"Judge all you want, but married a lesbian, left a man at the altar, fell in love with a gay ice dancer, threw a girl's wooden leg in the fire, livin' in a box!!!"
|
|
|
|
|
|
|
|
|
mánudagur, september 22, 2003 |
|
|
|
Reif af mér rassinn
Þegar ég settist upp í bíl í morgun hélt ég að dagar mínir á þessari jörð væri taldir. Sjaldan hefur mér verið jafn kalt. Ástæðan var einföld: Það er kominn vetur, og það frekar kaldur vetur.
Alla vega, ég hef oft heyrt að það sé ekki til vont veður, bara vondur fatnaður. Það eigi sum sé að vera hægt að klæða öll veður af sér. Hmmm... ekki viss um að allir hefðu nú samþykkt þetta um helgina þegar þakplötur, vinnupallar og lausamunir fuku þvert yfir landið.
En hvað um það. Ég ákvað að vera forsjál í morgun og klæddi mig því eins og ég væri að leggja í Síberíuferð. Rúllukragabolur, þykk angóru rúllukragapeysa og gallabuxur. Allt kom fyrir ekki. Þegar ég settist inn í bílinn kipptust peysan og bolurinn upp og buxurnar niður. Strengurinn stóð upp úr, en eins og flestir vita er afar litla hlýju að hafa af efnislitlum nærfötum, og bert holdið (sem hér með fær nafnið Berthold) snerti ískalt leðrið í pólónum.
Á einu augnabliki bölvaði ég leðursætum í sand og ösku. Sá fram á að þurfa að rífa frosna þjóhnappa og gaddfreðið mjóbak með miklum sársauka frá ísköldu leðrinu þegar ég kæmi í vinnuna. Því myndi fylgja rifin húð, sennilega mikið blóð (sem þó hefði frosið alveg med det samme) og í kjölfarið þyrfti ég að leita mér aðstoðar færustu lýtalækna á landinu næstu árin til að græða á mig nýja húð.
Kjötstykkin, sem væru frosin föst við sætið, yrðu sennilega ljósmyndurum Séð og heyrt að bráð undir hinni sprenghlægilegu fyrirsögn Reif af sér rassinn í frosnu leðursæti! - og auðvitað yrði það merkt með svona spes flashy stjörnu BARA Í SÉÐ OG HEYRT. Þjóðin gæti þá hlegið sig máttlausa yfir óförum saklausrar Vesturbæjarmeyjar, sem hefði gert þau reginmistök í lífinu að hafa orðið tískustraumum að bráð.
Í kjölfarið tæki við gríðarlegt þunglyndi eftir að hafa orðið að athlægi við að missa afturendann með svo kaldhæðnislegum hætti. Það myndi að öllum líkindum koma mér í gröfina langt fyrir aldur fram. Ef ég myndi lifa það af, þyrfti ég að flýja land, skipta um nafn, lita hárið á mér svart, setja upp brúnar linsur og vonast til að myndin úr Séð og heyrt myndi ekki breiðast út um heiminn. Örugglega mjög erfitt að koma í veg fyrir það á tímum alþjóðavæðingar og byltingar í upplýsingatækni. Eins og hendi væri veifað væri ég orðin aðalfyrirsögnin í Headlines hjá Jay Leno.
Þegar allt þetta hafði flogið í gegnum huga mér á örfáum sekúndum ákvað ég að reyna að storka örlögunum. Ég reyndi að losa húðina frá og þar sem ég hafði ekki snert leðrið lengi gekk það vonum framar. Síðan keyrði ég í asnalegri stellingu alla leið upp í Efstaleiti og passaði að láta Berthold aldrei snerta sætið. Miðstöðin var á fullu því allur er varinn góður. Reyndar er allur barinn líka góður en það er annar handleggur.
Þetta gekk stóráfallalaust fyrir sig. En ég vil ekki lenda í svona hremmingum aftur. Þess vegna segi ég tískuheiminum stríð á hendur. Nú verða svo kallaðar mjaðmabuxur ekki notaðar lengur, aðeins buxur sem ná langleiðina upp að brjóstum. Peysur verða allar látnar ná niður fyrir hné og bert-á-milli-tískan fær að eiga sig. Alveg er það merkilegt hvað tískan fær aldrei að fylgja veðurfari. Buxur eiga helst ekki að hylja neitt nema klofið (og það bara tæplega) og kannski lærin og hnén. Bolir og peysur geta aldrei náð niður fyrir vömb, sem fer ofsalega í taugarnar á manni svona rétt á meðan six-pakkinn er ekki alveg kominn í lag. Míní-pils eru aftur komin í tísku, karlkyns kennurum til mikillar ánægju, en mér til mikillar armæðu. Einhverra hluta vegna þykja támjóir aladdín-skór gasalega smart þessa dagana en ég trúi bara engan veginn að þeir geti verið þægilegir. Svo eru þeir ekki heldur efnismestu skórnir sem hægt er að finna og duga því skammt á íslenskum vetrum. Ef svo fer sem horfir í tískustraumum verða íslenskar konur sennilega allar limlestar, tálausar, með gervihúð á mjóbaki og króníska blöðrubólgu eftir nokkur ár.
Mér finnst þetta ekki heillandi. Hvað varð um kraft-gallana sem tröllriðu þjóðfélaginu fyrir um 10 árum? Þá þótti kúl að vera klæddur eins og pólfari. Nei, tískan er ekki sniðug núna. Frekar kýs ég að vera lummó heldur en að stofna lífi mínu í hættu.
Sunna 09:19
|
|
|
|
|
|
|
