|
|
Hmmm... |
|
|
|
"Judge all you want, but married a lesbian, left a man at the altar, fell in love with a gay ice dancer, threw a girl's wooden leg in the fire, livin' in a box!!!"
|
|
|
|
|
|
|
|
|
mánudagur, október 13, 2003 |
|
|
|
Mesta klikkun ever!
Ég hef gert marga vitleysuna á þeim 18 árum sem ég hef lifað. Ber þar helst að nefna grúppíustæla mína á HM í handbolta 2001 í Frakklandi og á júróvisjon í Riga 2003. Ferðin til Riga var reyndar skipulögð, við vorum með hótel, miða á keppnina og flugmiða en samt vissum við ekkert hvað við vorum að fara út í og þekktum landið ekki neitt.
Þegar ég fór á HM 2001 var það ákvörðun tekin í stundarbrjálæði. Mér fannst sniðugt að kaupa mér rútumiða því það væri svo stutt frá Barcelona til Montpellier þar sem liðið spilaði riðilinn sinn. Ég settist því upp í rútu með bakpoka og hafði hvorki pælt í því hvar ég ætlaði að gista eða hvernig ég ætlaði að redda mér miða. Ísland - Egyptaland í riðlakeppninni gat varla verið svo spennó að það yrði uppselt. En svo var nú aldeilis ekki. Uppselt á leikinn og ég strandaglópur í Frakklandi, allslaus! En einhvern veginn rættist þó úr málunum. Ég komst inn á leikinn með hjálp annarra Íslendinga og fékk að gista á hótelinu hjá liðinu. Þar var ég í góðu yfirlæti, þriggja stjörnu hótel, ég í búningaherberginu (sem hafði reyndar verið liðsstjóraherbergið en hann hafði þurft að fara heim út af einhverju) og svo var mér boðið í kvöldmat og morgunmat með liðinu. Fararstjórinn passaði vel upp á mig.
Nú um helgina stóð til að færa grúppíustæla mína á víðaraplan, Þýskaland - Ísland var það heillinn og allt virtist svo pottþétt að það átti ekki að geta klikkað. En þá gerðist einmitt máltækið sem ég lærði fyrir júróvisjon: "Það getur ekki klikkað... nema það klikki". Jebbs, það klikkaði.
Ég var með miða á leikinn. Pottþétt. Ég var með flugmiða út og aftur heim sama dag. Pottþétt. Ég var með fararstjóra og rútuferð á völlinn. Pottþétt. Hvað gat þá farið úrskeiðis? Jú, helvítis flugvélin bilaði í Keflavík þannig að það varð um fjögurra tíma seinkunn. Við áttum að leggja af stað klukkan 7 en vorum ekki kominn inn í vél fyrr en 10:30 og lögð af stað um 11 leytið. Við lentum um 15:30 að staðartíma og þá tók við svakalegur hasar að koma sér á völlinn.
Ég var ekki alveg í sama pakka og aðrir. Ég var ekki með miðann minn á leikinn heldur þurfti ég að hafa samband við einhvern KSÍ-gaur við völlinn. Þess vegna ákvað ég að bíða ekki eftir öllum hópnum til að fara í rútu heldur hljóp ég með Dolla íþróttafréttamanni (sem var að verða of seinn í útsendingu) í næsta leigubíl og á völlinn. Leigubílstjórinn ákvað að vera á vinstri akrein ALLAN tímann þótt umferðin gengi miklu hraðar á þeirri hægri og Dolli hefði beðið hann um á sinni über-þýsku að vera eins fljótur og hann gæti.
Nú, við komum á völlinn um fjögurleytið og þá tók við næsta vesen. Dolli komst strax inn en ég hringdi í KSÍ-gaurinn. Hann sagði mér að fara á einhvern stað þar sem miðinn væri geymdur. Þegar ég hafði hlaupið 30 hringi í kringum leikvanginn (sem er bæ ðe vei gígantískur) á um 45 mínútum áttaði ég mig á því að staðurinn sem gaurinn sagði mér að fara á var fyrir innan girðinguna og ég komst ekki þangað af því að ég var ekki með miða. Gaurinn sagðist ekki geta komið með miðann út því hann hefði ekki tíma til þess. Þá fauk sko í mína og gaurinn ákvað að bjarga lífi sínu og láta mig fá miðann.
Gaurinn hafði greinilega líka lent illa í öðrum ósáttum Íslendingum sem vildu miðana sína. Þess vegna ákvað hann að láta mig fá þá alla svo allir gætu hringt í MIG til að fá MIG til að hlaupa með miðana. Ég sagði bara já, já en eftir á að hyggja held ég að ég sæki um símastyrk til KSÍ út af þessu. Allt í einu var ég komin með grilljón miða. Ég stakk þeim bara í töskuna og lagði af stað að finna sætið mitt.
Ó mæ god hvað ég þakka fyrir litla sæta Laugardalsvöllinn okkar. Ok, hann er lítill. Ok, það komast kannski færri að en vilja. En god dem itt, það er þó alla vega hægt að rata þar! Það tók mig um 15-20 mínútur að hlaupa um stúkuna til að finna helvítis sætið. Þegar það loksins tókst var ég búin að missa af öllu fjörinu fyrir leikinn og rétt náði síðustu tónunum af þjóðsöngnum. En ég sá þó alla vega leikinn. Hann var fínn, hefði mátt enda betur en maður gat svo sem alveg átt von á þessu. Verst bara að missa markið sem við skoruðum.
Eftir leikinn tók við næsta fíaskó. Þá þurfti ég að finna Íslendingahópinn, fararstjórana og rútuna. Ég ákvað að vera on the save side og hringja bara í fararstjórana. Það gekk betur að finna hópinn en að finna miðann minn en samt þurfti ég að hlaupa fram og til baka um leikvanginn (sem er algjört völundarhús). Ótrúlegt hvað fararstjórarnir voru nákvæmlega eins og KSÍ-gaurinn að einu leyti... Lýsingarnar voru alltaf svona: "Hvar ertu? Prófaðu að fara aðeins til vinstri. Sérðu innganginn? Já, aðeins meira til hægri þá..." LEIKVANGURINN LIGGUR Í HRING OG ÞAÐ ER INNGANGUR ALLS STAÐAR!!! YOU IDIOTS!!!!!" Til vinstri við hvað? Hægri við hvað? Þau hefðu alveg eins getað sagt: "Labbaðu svona sirka 15 skref í áttina að Berlín". Sumir hafa ekki alveg áttirnar í sér og þótt ég geti með erfiðismunum þekkt muninn á hægri og vinstri þá skiptir máli í hvaða átt maður snýr. Ég treysti mér ekki til að dæma um það þar sem það var komið myrkur og ekki hægt að stóla á sólina. En þetta hafðist samt sem áður.
Þetta var ævintýri út af fyrir sig. Sennilega hefði allt gengið mun betur ef ekki hefði verið þessi seinkun í Keflavík. Þótt ferðin hafi heldur betur tekið á taugarnar sé ég ekki eftir henni að neinu leyti. Ég er bara fegin að vera komin heim. Og svo komst ég líka í fríhöfnina... ligga ligga lái...
Sunna 17:19
|
|
|
|
|
|
|
