|
|
Hmmm... |
|
|
|
"Judge all you want, but married a lesbian, left a man at the altar, fell in love with a gay ice dancer, threw a girl's wooden leg in the fire, livin' in a box!!!"
|
|
|
|
|
|
|
|
|
föstudagur, nóvember 21, 2003 |
|
|
|
1/2 ættarmót
Í kvöld fór ég á hálfgert ættarmót. Reyndar var þetta ekkert hálfgert ættarmót heldur bara hálft ættarmót þar sem helmingur ættarinnar var útilokaður frá samkundunni, sá helmingur sem hefur typpi. Sumum kann að finnast það vera kynjamisrétti með meiru, t.d. honum litla bróður mínum. Hann var sármóðgaður yfir að mega ekki fara. Eldri bróðir minn var hins vegar alveg guðs lifandi feginn.
Þótt þetta hafi bara verið frænkuboð þá er kannski ekki réttnefni að kalla þetta hálft ættarmót, því konur eru í miklum meirihluta í móðurætt minni. Þarna voru systkinabörn mömmu, börn, tengdabörn og barnabörn þeirra. Alveg gomma af fólki... ööö, konum.
Eníveis. Fyrirfram vissi ég að ég myndi þekkja sennilega 4 frænkur mínar; Sigurborgu, systur ömmu, Margréti sem er með mér í spænskunni í Háskólanum, Þórdísi, sem var að vinna með mér inni á fréttastofu í sumar og Lollu frænku, mömmu Þórdísar. Ég bjóst svo sem við að kannast við einhver andlit líka og jafnvel hafa nöfn við andlitin án þess þó að vera málkunnug fólkinu. Það kom heim og saman. Þórdís kom reyndar ekki en ég þekkti örfá nöfn og andlit. Auk þess þekkti ég fleiri nöfn en hafði enga hugmynd um andlitin. Margar sögðust kannast við mig frá því ég var lítil en ég hef greinilega ekki fylgst vel með þegar ég var yngri því ekki mundi ég eftir að hafa hitt þetta fólk.
En það var gaman að sjá ættingja sína aftur eftir langan tíma. Síðast var haldið ættarmót árið 1989. Það var rosalegt ættarmót, heil helgi í Stykkishólmi og Fagurey á Breiðafirði heimsótt. Sú eyja var víst einu sinni í eigu fjölskyldunnar.
Eitt fannst mér standa upp úr. Það var að sjá Sigurborgu. Hún er ein eftir af systkinum sínum. Amma dó '97, Gréta nokkrum árum síðar minnir mig og allir hinir löngu fyrr. Sigurborg er ein af systkinum sínum sem hefur haldið hausnum í lagi. Það er alveg magnað að sjá hana, 84 ára, alveg jafnhressa og alla hina, súpa rauðvín og skemmta sér vel. Hárið alltaf litað kastaníubrúnt og greinilegt að hún ætlar að halda í sinn Pétur Pan eins lengi og hún getur.
Að sjá Sigurborgu minnti mig á ömmu. Þótt amma hafi verið orðin mjög hrum undir það síðasta og alzheimer-sjúkdómurinn farinn að láta virkilega til sín taka, þá man ég samt eftir henni eins og hún var áður. Hún og Sigurborg voru alveg rosalega líkar í útliti. Taktarnir voru líka mjög svipaðir og talandinn. Bara það eitt að sjá Sigurborgu vakti upp minningar af ömmu og minnti mig á að ég sakna hennar. Ég hef aldrei fundið mikið fyrir því, þar sem þessi andstyggilegi sjúkdómur lét hana fjara út hægt og rólega og maður tók ekki eftir því að maður hefði misst eitthvað því það gerðist á svo löngum tíma. En núna virðist ég vera að átta mig á því.
Það er nauðsynlegt að sjá ættina sína af og til. Þótt það geti verið strembið stundum að díla við fjölskylduna þá er gott að halda pínulitlum tengslum við ræturnar, þótt það sé nú farið að þynnast aðeins.
Jæja, þetta er komið gott núna. Svona í lokin er einn linkur á mynd af ömmu sem ég fann á netinu. Magnað að svona gömul gögn séu til á netinu!
Sunna 23:55
|
|
|
|
|
|
|
