|
|
Hmmm... |
|
|
|
"Judge all you want, but married a lesbian, left a man at the altar, fell in love with a gay ice dancer, threw a girl's wooden leg in the fire, livin' in a box!!!"
|
|
|
|
|
|
|
|
|
mánudagur, nóvember 17, 2003 |
|
|
|
Fyrir 11 árum
Um daginn skrifaði ég hvernig ég hefði verið fyrir 5 árum. Fyrir akkúrat 11 árum upp á dag, gerðist hins vegar merkisatburður í mínu lífi. Ég man þetta nánast eins og það hafi gerst í gær.
Ég bjó hjá ömmu Stellu í Barmahlíð í nokkra daga. Hilli frændi keyrði mig í skólann á morgnana og svo tók ég strætó heim til ömmu þegar ég var búin í skólanum. Ég var í 8. bekk í Hagaskóla. Þennan dag rölti ég úr skólanum út á strætóstoppistöð. Ég rölti smá spotta því þá gat ég tekið strætó beint til ömmu og þurfti ekkert að skipta. Ég tók strætóinn akkúrat fyrir utan húsið sem ég bý í núna. Þegar ég var komin upp í vagn og hann var að beyja af Hofsvallagötunni inn á Hringbraut, sá ég pabba í gamla bílnum okkar, grábrún-sanseraðri Lödu Samara. Hann beið á rauðu ljósi á Hringbrautinni og var að fara að beygja niður Hofsvallagötuna, greinilega að fara heim í Granaskjól. Hann sá mig ekki.
Ég kom heim til ömmu í Barmahlíð stuttu seinna. Ég vissi að eitthvað hafði gerst en hún hafði samt engar fréttir. Nokkrum mínútum síðar kom pabbi. Hann hafði farið heim í Granaskjól því að hann hélt að ég væri þar. Hann ætlaði að sækja mig til að segja mér fréttirnar. Ég var búin að eignast lítinn bróður. Reyndar ekkert lítinn. Þetta var stærðar flykki. Þriðjudaginn 17. nóvember klukkan 14.51 árið 1992.
Amma spurði hvort allt hefði gengið vel en pabbi sagði að þetta hefði gengið mjög illa. Ekki nóg með að barnið kom þremur vikum of seint (ok, ekki OF seint, en seinna en áætlað var) þá var víst nokkuð tvísýnt hvort hann hefði þetta af. Læknarnir misstu púlsinn á barninu og þá var ákveðið að taka hann með keisaraskurði. Mamma var svæfð í skyndi og guttinn tekinn út. Skýringin fannst fljótt af hverju hann hafði misst púlsinn. Naflastrengurinn var þrívafinn utan um hálsinn á honum og hálsinn sveigður aftur. Hann hefði sennilega bæði hálsbrotnað og kafnað ef hann hefði komið þá leið sem flestir koma.
Pabbi fór með mig strax upp á fæðingardeild til að skoða þann litla (sem var eins og áður segir, alls ekkert lítill, tæpar 19 merkur). Þar var hann hinn hressasti í hitakassa, af því að allir keisarar fara í hitakassa, alveg sama í hvernig ástandi þeir eru. Guttinn, sem pabbi gaf nafnið Trölli, tók sig til, rúmlega klukkutíma gamall, og lyfti höfðin frá dýnunni, bara svona rétt til að gera smá armbeygjur eða eitthvað. Það þótti öllum hrikalega kúl.
Nú er Trölli orðinn 11 ára. Hann er ekki lengur kallaður Trölli, heldur fékk hann nafnið Kári. Hann var skírður á afmælisdaginn minn fyrir tæpum 11 árum. Amma sagði oft við mig: "Sannaðu til, hann á sko eftir að láta til sín taka, það á eftir að verða eitthvað mikið úr honum. Hann er sko EKKERT SLYS!!!" Amma mín var klárasta kona sem ég hef kynnst, hún hefur örugglega haft lög að mæla.
Amma hefði orðið 85 ára á miðvikudaginn eftir viku. Kári er mun stærri en 19 merkur núna. Ég er viss um að amma hefði orðið stolt af honum, þótt hann eigi það stundum til að vera erfiður. Þótt ég sé allt of oft algjört kvikindi við litla bróður minn og óþolandi stór systir, þá þykir mér samt alveg óheyrilega vænt um litla dýrið. Við höfum oft gert skemmtilega hluti saman, farið saman til útlanda, bara tvö ein, fengið okkur skyndibitafæði og farið saman í bíó. Það er svo gaman að eignast lítil systkini þegar maður er orðinn þetta gamall því þá fær maður alltaf afsökun til að fara í gegnum þetta barnalega og skemmtilega aftur.
Sunna 16:02
|
|
|
|
|
|
|
