|
|
Hmmm... |
|
|
|
"Judge all you want, but married a lesbian, left a man at the altar, fell in love with a gay ice dancer, threw a girl's wooden leg in the fire, livin' in a box!!!"
|
|
|
|
|
|
|
|
|
föstudagur, nóvember 07, 2003 |
|
|
|
Stórhættulegur andskoti
Ég fór á fótboltaæfingu í gær og gekk ekki heil til skógar þegar ég kom heim. Ætlaði að sleppa því að taka púst áður en ég fór á æfingu en af því að Óli spurði mig hvort ég væri að gleyma því ákvað ég að dæla smá sterum í mig. Ok, þá gat ég byrjað að hlaupa.
Ég hljóp og ég hljóp... og svo hljóp ég meira. Svo fórum við í e-n sérstakan fótboltaleik sem er þannig að það eru bara fáir inni á vellinum í einu og þegar maður skorar á maður að spretta út af og skipta við e-n. Þetta þýddi keyrsla dauðans og ég var alveg búin að vera eftir nokkrar mínútur. Svo í eitt skiptið þegar ég var fyrir utan heyrði ég að andardrátturinn var farinn að þyngjast einum of mikið og hljóðin sem komu upp úr mér voru ekki falleg. Ég reyndi að slaka á og ná andanum og tókst það svona næstum því.
Þegar þessi æfinga var búin spiluðum við á stóran völl. Men ó men hvað völlurinn er stór. Lungun leyfðu mér ekki að hlaupa mikið. Svo þegar um 5-6 mínútur voru eftir fékk ég boltann og allar öskruðu "FARÐU SJÁLF, FARÐU SJÁLF!!!" Ok, ég brunaði af stað, mætti einni, hún stoppaði mig þannig að ég FLAUG Á SMETTIÐ!!! Ég lenti mjög asnalega og fékk gríðarlegt högg undir bringspalirnar. Eitt augnablik hélt ég að ég væri að kafna. Ég missti andann og virtist ekkert ætla að ná honum aftur.
Þarna engdist ég um á gervigrasinu og hljómaði eins og biluð ryksuga. Þegar ég loksins náði andanum tók bara annað við. Ég fékk gríðarlegan astma og óhljóðin voru svakaleg út úr mér. Þjálfarinn reyndi að aðstoða mig og endaði á að fara með mig út af vellinum. Þar héldu ryksuguhljóðin áfram en sem betur fer minnkuðu þau smám saman. Eftir nokkrar mínútur gat ég talað aftur.
Þegar ég var farin að geta andað rólega aftur fann ég fyrir miklum verkjum í lungunum. Ég hélt að þetta væri bara vegna þess að lungun væru aum eftir þetta atvik. Hins vegar fór verkurinn að ágerast þegar leið á kvöldið og var mismikill eftir því hvernig ég hreyfði mig. Mig grunar að þrennt komi til greina. 1) Ég hef brákað rifbein og þess vegna sé svona þungt og vont að lyfta brjóstkassanum til að draga andann, 2) Ég hef tognað í einhverjum vöðvum milli rifbeinanna eða 3) Ég hef marist svona svakalega og bólgnað og þess vegna sé sárt að anda.
Hvað sem það nú er, þá er ekkert hægt að gera í því. Ég verð víst bara að harka af mér! Je ræt, glætan að ég geti það. Í fyrsta skipti í langan tíma fattar Óli að þetta er ekki uppgerð, verð að nýta mér það...
Sunna 11:30
|
|
|
|
|
|
|
