|
|
Hmmm... |
|
|
|
"Judge all you want, but married a lesbian, left a man at the altar, fell in love with a gay ice dancer, threw a girl's wooden leg in the fire, livin' in a box!!!"
|
|
|
|
|
|
|
|
|
laugardagur, desember 13, 2003 |
|
|
|
Þegar gelgjan tekur völdin
Ég er aftur að verða lasin. Frekar fúlt. Í gær, þegar ég var að hafa mig til fyrir jólaglögg í vinnunni, fann ég hálsbrjóstsykur í töskunni minni. Ég ákvað að fá mér einn til að fríska aðeins upp á bragðið í munninum. Var nebbla ekkert búin að borða. Nema hvað, þegar líða tók á kvöldið fóru einkenni hálsbólgu að gera vart við sig. Það var nú meiri bömmerinn. Svo kom hausverkur og svo almenn vanlíðan. Skaðvaldurinn er augljóslega hálsbrjóstsykurinn. Hann hafði sennilega geymt einhverja bakteríu í grói frá þeim veikindum þegar pokinn var keyptur. Bakterían komst svo upp í mig með brjóstsykrinum og þá komst sko heldur betur líf í tuskurnar. Nú er ég svekkt út í sjálfa mig fyrir að hafa fengið mér hálsbrjóstsykur, sem var ekki einu sinni góður, bara af því að mig langaði í nammi og þetta var það sem kom næst nammi.
Ég var lúði fyrir jólaglöggið. Glöggið byrjaði klukkan 8. Ég VARÐ bara að sjá Sörvævor og í fyrsta skipti í langan tíma var ég sátt við niðurstöðuna. Eftir Sörvævor stillti ég yfir á Stöð 2 (sem er reyndar rugluð hjá mér, myndin, ekki hljóðið) til að sjá Ædolið. Í miðjum þætti brunaði ég upp á RÚV, henti mér inn á skrifstofu og kláraði að horfa á Ædolið þar (óruglað). Þá fyrst var kominn tími til að láta sjá sig meðal samstarfsmanna sinna. Það var nú meiri vitleysan. Mjög fáir á svæðinu og lítið fútt í liðinu. Textavarpið var tvímælalaust deild kvöldsins með 150% mætingu, allir fastastarfsmennirnir mættir auk afleysingamanneskjunnar (=ég). Ég var slöpp og pirruð. Varð að vera á bíl þannig að ég gat ekki fengið mér bjór. Eftir ágætisspjall við textavarpsliðið ákvað ég að yfirgefa pleisið. Ég valdi hárrétt móment því ég hitti beint á úrslitin.
Heima fékk ég mér að borða og ákvað svo að staulast í rúmið, sárlasin og pirruð. Það var ekkert skemmtilegt í sjónvarpinu þannig að ég ákvað að reyna að bæta ástandið með góðri gelgjumynd. Bring it on var skellt í tækið og ég fleygði mér upp í rúm [lesist = ég fleygði mér upp í rúm og lét mig dreyma um að vera klappstýra]. Út frá þessu sofnaði ég.
Um nóttina kom Óli heim. Ég rumskaði, leit upp og sá að Clueless var í sjónvarpinu. Ég hafði enga hugmynd um hvað klukkan væri en gerði ráð fyrir að það væri ekkert voðalega áliðið. Það fyrsta sem mér datt í hug var "Bíddu, var ég að horfa á þessa mynd?". Óli vissi ekkert hvað ég var að tala um. Þá spurði ég hvort hann hefði sett Clueless í tækið. Enn skildi hann ekkert. Þá fór ég að hugsa "Nei, heyrðu nú mig... ég á ekki Clueless á vídjóspólu..." Einasta skýringin sem til er á þessu er því að vídjótækið mitt sé svona afskaplega vel gefið og með Clueless innbyggða í innra minninu. Þegar gelgjumynd er sett í og mér líður illa skynjar tækið það og lætur Clueless taka við þegar hin gelgjumyndin er búin. Þannig síast góður gelgjuboðskapurinn inn í mig meðan ég sef og lætur mig dreyma vel. Ég á svo gott vídjótæki. Ef það gæti læknað hálsbólguna þá held ég að það gæti leyst öll vandamál heimsins.
Sunna 11:09
|
|
|
|
|
|
|
